Proces leczenia

Sposoby przyjęcia:

Dobrowolne – pacjent zgadza się na leczenie.

Etap przyjęcia obejmuje:

• badanie psychiatryczne i ogólnolekarskie,
• zebranie wywiadu od pacjenta (a często też od rodziny),
• wypełnienie dokumentacji medycznej,
• zapoznanie pacjenta z regulaminem oddziału,
• wstępną ocenę potrzeb i plan leczenia.

Pacjent zostaje przyjęty na odpowiedni oddział (np. ogólnopsychiatryczny, młodzieżowy, rehabilitacyjny, detoksykacyjny).

W pierwszych dniach pobytu zespół terapeutyczny przeprowadza pełną diagnostykę, obejmującą:

• badanie psychiatryczne,
• obserwację zachowania, emocji, kontaktu z rzeczywistością,
• rozmowy z psychologiem,
• testy psychologiczne,
• badania laboratoryjne i dodatkowe (EEG, EKG, TK, badania krwi).

Na tej podstawie zespół ustala:

• rozpoznanie (diagnozę psychiatryczną),
• indywidualny plan leczenia,
• oraz cele terapeutyczne (np. poprawa nastroju, redukcja lęku, stabilizacja, poprawa funkcjonowania społecznego).

Leki zaleca lekarz psychiatra, który:

• ustala rodzaj i dawkę leków,
• obserwuje reakcję organizmu,
• dostosowuje leczenie w zależności od efektów i skutków ubocznych.

Najczęściej stosowane:

• leki przeciwdepresyjne,
• leki przeciwlękowe i uspokajające,
• leki normotymiczne (stabilizatory nastroju),
• leki wspomagające.

Regularnie wykonuje się badania kontrolne (morfologia, próby wątrobowe, poziom litu itp.).

Farmakoterapia to tylko część leczenia — psychoterapia i praca nad emocjami są równie ważne.
W zależności od stanu pacjenta stosuje się:

Terapia indywidualna

• rozmowy z psychologiem lub psychoterapeutą,
• analiza emocji, przyczyn kryzysu, nauka radzenia sobie z trudnościami.

Terapia grupowa

• dzielenie się doświadczeniem z innymi pacjentami,
• rozwijanie empatii, komunikacji i samoświadomości.

Terapie uzupełniające:

• arteterapia (terapia przez sztukę),
• treningi poznawcze i emocjonalne (neuropoznawczy, społecznego poznania),
• zajęcia życiorysowe,
• psychoedukacja – nauka o chorobie i leczeniu.

Celem jest aktywne włączenie pacjenta w codzienne funkcjonowanie i rozwijanie umiejętności społecznych.

Przykładowe formy:

• zajęcia plastyczne, kulinarne, muzyczne, manualne, ogrodnicze,
• trening umiejętności społecznych i komunikacyjnych,
• trening samodzielności (planowanie dnia, dbanie o siebie, zakupy, gotowanie),
• zajęcia ruchowe lub relaksacyjne.

Rehabilitacja uczy pacjenta, jak po wypisie radzić sobie w codziennym życiu i zapobiegać nawrotom choroby.

Rodzina lub bliscy często są włączeni w proces leczenia:

• uczestniczą w rozmowach edukacyjnych,
• uczą się, jak wspierać pacjenta po wypisie,
• mogą brać udział w terapii rodzinnej.

Celem jest zrozumienie choroby i poprawa relacji, które wpływają na stan pacjenta.

W czasie hospitalizacji:

• regularnie ocenia się stan pacjenta,
• modyfikuje leczenie (farmakologiczne i terapeutyczne),
• omawia reakcje emocjonalne i społeczne,
• personel codziennie dokumentuje obserwacje.

Gdy stan pacjenta się poprawia:

• zespół ustala plan dalszego leczenia po wypisie,
• omawia z pacjentem objawy ostrzegawcze nawrotu choroby,
• przygotowuje plan bezpieczeństwa i kontaktów pomocowych,
• przekazuje zalecenia i skierowania (np. do poradni, psychoterapii, oddziału dziennego,).

Pacjent i rodzina otrzymują pisemny wypis z zaleceniami.